Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014

άφησα να μην ξέρω.....για σένα

 
 
Άφησα να μην Ξέρω Κική Δημουλά.

A
πό τον κόσμο των γρίφων
φεύγω ήσυχη
.
Δεν έχω βλάψει στη ζωή μου αίνιγμα
:
δεν έλυσα κανένα
.
O
ύτε κι αυτά που θέλαν να πεθάνουν
πλάι στα παιδικά μου χρόνια
:
έχω ένα βαρελάκι που 'χει δυο λογιών κρασάκι
.
T
ο κράτησα ώς τώρα
αχάλαστο ανεξήγητο
,
γιατί ώς τώρα
δυο λογιών κρασάκι
έχουν λυμένα κι άλυτα που μου τυχαίνουν
.
Συμβίωσα σκληρά
μ
'
έναν ψηλό καλόγερο που κόκαλα δεν έχει
και δεν τον ρώτησα ποτέ
ποιας φωτιάς γιος είναι
,
σε ποιο θεό ανεβαίνει και μου φεύγει
.

Δεν του λιγόστεψα του κόσμου
τα προσωπιδοφόρα πλάσματά του
,
του ανάθρεψα του κόσμου το μυστήριο
με θυσία και με στέρηση
.
M
ε το αίμα που μου δόθηκε
για να τον εξηγήσω
.
Ό,
τι ήρθε με δεμένα μάτια
και σκεπασμένη πρόθεση
έτσι το δέχτηκα
κι έτσι τ
' αποχωρίστηκα
:
με δεμένα μάτια και σκεπασμένη πρόθεση
.
A
ίνιγμα δανείστηκα
,
αίνιγμα επέστρεψα
.
Άφησα να μην ξέρω
πώς λύνεται ένα χθες
,
ένα εξαρτάται
,
το αίνιγμα των ασυμπτώτων
.
Άφησα να μην ξέρω τι αγγίζω
,
ένα πρόσωπο ή ένα βιάζομαι
.

O
ύτε κι εσένα σε παρέσυρα στο φως
να σε διακρίνω
.
Στάθηκα Πηνελόπη
στη σκοτεινή ολιγωρία σου
.
K
ι αν ρώτησα καμιά φορά πώς λύνεσαι
,
πηγή αν είσαι ή κρήνη
,
θα '
ταν κάποια καλοκαιριάτικη ημέρα
που
, Πηνελόπες και όχι
,
μας κυριεύει αυτός ο δαίμων του νερού
για να δοξάζεται το αίνιγμα
πώς μένουμε αξεδίψαστοι
.
A
πό τον κόσμο των γρίφων
φεύγω ήσυχη
.
A
ναμάρτητη
:
αξεδίψαστη
.
Στο αίνιγμα του θανάτου
πάω ψυχωμένη
.